آويختن بجهة علامت هدى . و شمشير حمايل كردن . تقليد ( taqlid ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - متابعت و اقتدا و پيروى و پيروى كسى بىدريافت حقيقت و از روى كار ديگران كارى كردن . و نفاق و دورنگى . و تقليد كردن : پيروى كردن و متابعت نمودن و نقل كردن و از روى ساخت ديگرى چيزى را ساختن و اقتدا كردن بطريقه و روش كسى . و اهل تقليد : مقلد و نقال و مسخره و مكار و اهل نفاق . تقليدى ( taqlidi ) ص . پ . منسوب و متعلق به تقليد . تقليز ( taqliz ) م . ع . قلز الجراد : سپوخت ملخ دم را به زمين تا تخم نهد . تقليس ( taqlis ) م . ع . دف زدن و سرود كردن . و استقبال كردن ملوك و ولاة را بانواع لهو و لعب بوقت قدوم آنها . و نهادن مرد هر دو دست را بر سينه و فروتنى نمودن . تقليص ( taqlis ) م . ع . هميشگى نمودن در رفتار و روش . و برچيدن و گرد آوردن پيراهن را . و فراهم آمدن و برچيده شدن آن ( لازم و متعدى است ) . تقليع ( taqli ' ) م . ع . از بن بركندن . تقليف ( taqlif ) م . ع . بر هم دوختن تخته هاى كشتى و قير اندودن درزهاى آن را . و خرماى هسته دور كرده را در گنجينه نهادن . تقليف ( taqlif ) ا . ع . خرماى بىهستهء در مشك و يا آوند نهادهء گنجينه ساخته . تقليل ( taqlil ) م . ع . كم كردن و قلله فى عين فلان تقليلا : كم قرار داد آن را در نزد وى يا آنكه كم تصور كرد آن را اگر چه كم نبود . تقليل ( taqlil ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - كم كردگى و كم شدگى و كاهش و كمى و قلت . و تقليل كردن : كم كردن و كم خوردن و اندك خوردن غذا . تقليم ( taqlim ) م . ع . ناخن چيدن و تراشيدن . تقمح ( taqammoh ) م . ع . سر بر آوردن شتر و باز ايستادن از آب خوردن . تقمر ( taqammor ) م . ع . غالب آمدن در قمار . و بنكاح در آوردن زن را . و در ماهتاب بيرون آمدن . و جستن شكار در شب مهتاب يق تقمر الاسد اى طلب الصيد فى القمر . و فريفتن زن را . و در شب مهتاب به خانه آوردن زن را . و داخل شدن بر آن . تقمش ( taqammoc ) م . ع . خوردن چيزى كه يافته شود اگرچه زبون و هيچ‌كاره باشد تقمص ( taqammos ) م . ع . پيراهن پوشيدن يق قمصه تقميصا فتقمصه . تقمع ( taqammo ' ) م . ع . برگزيده و بهترين چيزى گرفتن يق تقمع الشيئ اذا اخذ خياره . و جنبانيدن خر سر خود را . و راندن . و تنها نشستن . و ياسر گشته گشتن . تقمقم ( taqamqom ) م . ع . در آب در آمدن و فرو رفتن در آن . و بر شدن گشن بر ناقهء فرو خفته جهة گشنى . و بر آمدن بر چيزى . تقمل ( taqammol ) ا . ع . اندك فربهى كه نخستين پيدا گردد . تقمم ( taqammom ) م . ع . تقمم الكناسات : پى برد به آن خاكروبه‌ها . و تقمم الشيئ : بر آمد بر آن چيز . و شد الفرس على الحجر فتقممها : سخت كرد اسب بر ماديان و بر آمد بر آن . تقمن ( taqammon ) م . ع . موافقت جستن . تقمؤ ( taqammo ' ) م . ع . فراهم آوردن چيزى را اندك‌اندك . و گزيدهء مال را گرفتن يق تقما الشيئ اذا اخذ خياره . و موافقت كردن جاى كسى را . تقمه ( taqammoh ) م . ع . دو دله و سرگشته شدن يق خرج يتقمه اى لا يدرى اين يتوجه . تقميح ( taqmih ) م . ع . كمتر از حق كسى را داده دفع كردن او را يق قمح فلانا اى دفعه بالقليل عن كثير يجب له . تقميش ( taqmic ) م . ع . فراهم آوردن چيزى را از هر جاى . تقميص ( taqmis ) م . ع . پيراهن پوشانيدن يق قمصه تقميصا . تقميط ( taqmit ) م . ع . هر دو دست و پايبندى را يك جاى كرده بستن . تقميع ( taqmi ' ) م . ع . سرى بر گرفتن از غورهء خرما و جز آن يق قمع البسرة اذا انقلع قمعها . تقن ( teqn ) ا . ع . طبيعت و اصل يق الفصاحة من تقنه . و مرد حاذق . و ا خ : نام مردى تير انداز يضرب بجودة رميه . المثل فلان بن تقن يعنى فلان استاد است در تير انداختن . و گل و لاى چاه و آب دفزك سياه تيره از جوى و مانند آن كه به ته نشيند . تقنب ( taqannob ) م . ع . بچهل رسيدن اسبان و مقنب شدن . تقنح ( taqannoh ) م . ع . وا گذاشتن آب را پس از سيرابى . و سر برداشتن از آب و يا كم از سيرآبى آب خوردن . تقنز ( taqannoz ) م . ع . شكار جستن . تقنسر ( taqansor ) م . ع . پير شدن و ترنجيدن . و خشك گرديدن . تقنص ( taqannos ) م . ع . شكار جستن و شكار كردن . تقنع ( taqanno ' ) م . ع . تقنعت المراة : پوشيد زن قناع را . و تقنع فلان : پوشيد فلان خود را بجامه . تقنفذ ( taqanfoz ) م . ع . به چوب دستى زدن كسى را يق تقنفذه بالعصا اى ضربه